Powiększ tekst: A A A

Nie umiemy żałować

O potrzebie przeżywania uczuć związanych ze stratą

Anna Dodziuk

_Tekst został przygotowany na potrzeby kampanii Hospicjum to też Życie, poświęconej żałobie i osieroceniu; udostępniony na stronie www.hospicja.pl/zaloba

Zaczęło się od córki znajomych, i to nawet nie moich, lecz zaprzyjaźnionego pana doktora. To on, poruszony sytuacją, poprosił mnie o coś w rodzaju koleżeńskiej konsultacji: 12-letniej Isi zdechł ukochany chomik, w rozpaczy zadzwoniła do rodziców, a kiedy przyjechali z pracy, trafili – zamiast oczekiwanego płaczu i zapotrzebowania na przytulanie i pocieszanie – na potworny wybuch złości. „No to macie – wrzeszczało dziecko – czegoście chcieli! Zdechł i teraz jesteście szczęśliwi, co?!! Tak wam na tym zależało i doczekaliście się!”. Nie muszę chyba wyjaśniać, że oszołomieni rodzice nigdy nie mieli nic przeciwko chomikowi. Zaniepokoili się bardzo serio – czemu się wcale nie dziwię – czy ich pociecha nie wymaga spotkania z psychiatrą.

Czytaj całość: NIE_UMIEMY_ZALOWAC.doc (37.5 KB)